Familie Kruijff

Buiten is het momenteel 38 graden, binnen 26,6 graden. Hoewel we vandaag niet hoefden te werken, staat de camper nog rustig op de oprit te wachten tot het iets koeler gaat worden. Binnen blijven is in feite beter dan je op straat wagen. De oude moeder nog even gebeld, nee, ze ging niet de straat op hoor. Ze had zelfs beneden in het verzorgingshuis haar boterhammetjes gekocht, terwijl die daar toch gauw een dubbeltje duurder zijn dan bij de plaatselijke Vomar. Goed zo! Wij kwamen vanmiddag een Almeerse collega van haar tegen die voor de AH amechtig overeind probeerde te blijven achter haar rollator. Geen weer voor oude van dagen, maar zelf heb ik het er eerlijk gezegd ook niet zo op. Gelukkig heeft mijn Chef Technische Dienst twee jaar geleden een airco op de slaapkamer gemonteerd, waardoor ik  ‘s-nachts prinsheerlijk onder mijn dekbedje droom van frisse bossen, besneeuwde bergtoppen en koek-en-zopie-tenten. Hieronder dan ook een verkoelend plaatje voor degenen die niet zo’n Chef TD hebben:

Dit weekend verpoosden wij op Droompark Buitenhuizen: een camping annex buitenplaats met luxe chalets in de inmiddels prachtig volgroeide natuur van Spaarnwoude. De camping is keurig, er is een zwembad, winkel, restaurant en schoon sanitair. Maar ongeveer elke zeven minuten vliegt er een vliegtuig van of naar Schiphol, dat zo dichtbij ligt dat je al snel een scherpe scheiding in je haar ontwaart. Horen en zien vergaat je, een gesprek in één ruk voeren is onmogelijk. In de nacht neemt het vliegverkeer af, of misschien stopt het en kun je nog een oog dichtknijpen. Dit weekend was er echter ook een dance feest (Awakenings) in de omgeving, waardoor we tussen het vliegtuiggeraas ook getrakteerd werden op het bonken van de dansmuziek.

Het was niet alleen treurnis hoor, dit weekend. We werden verrast door vijf familieleden die gezellig koffie kwamen drinken en we hebben een bezoek gebracht aan oude vrienden die we al weer een tijdje niet hadden gezien. Was erg leuk! Zondag nog de oude moeder van 92 in de camper meegenomen naar de Kop van de Haven in IJmuiden, voor haar een enorm uitje en voor ons een kleine moeite en ook nog leuk. Daarna was ze wel afgepeigerd en hebben we haar achtergelaten om uit te rusten voor de tweelingzus haar met een bezoek zou komen vereren.

In Almere bloeit heel wat, waaronder ook de populieren die hier en masse zijn geplant toen de polder nog dreigde weg te waaien. Inmiddels worden deze bomen ook wel gerooid en vervangen door andere soorten, maar wat een last hebben we nog van deze oerbomen! Het ziet eruit of het onophoudelijk sneeuwt, je kunt ook niet met goed fatsoen buiten zitten met al dat gedwarrel. Daarnaast is het nog vreselijk brandbaar, vandaar dat we waarschijnlijk ook de sirene’s al menig maal hebben gehoord deze week.

Een leuker natuurverschijnsel: naast de kikkers en goudwindes in onze vijver hebben we nu ook een kleine salamander ontdekt, die de hele dag  ijverig bezig is met zijn of haar zwemlessen.

Gisteren had ik een nieuwe ervaring: een operatie in het Flevoziekenhuis. Gelukkig niks ernstigs, maar wel een kijkje in de keuken van een normale dag in – volgens mij – de catacomben van het ziekenhuis. Omdat er (natuurlijk) geen ramen zijn in een OK of uitslaapkamer heb je het gevoel je in een kelder te bevinden. En wat werken daar veel mensen! Ik moet er toch niet aan denken om in die kou en zonder daglicht acht uur te moeten werken. Buiten het werk op zich dan nog!

Ik kon kiezen voor een ruggenprik, wat een rare gewaarwording is dat! Het is mij prima bevallen, je kunt zelf in de gaten houden dat ze niet je verkeerde been afzetten en je hoeft ook niet te herstellen van een narcose.

Allemaal ervaringen die voor mij erg vreemd waren. Ik was behoorlijk onder de indruk van alles. Momenteel ben ik weer aan de beterende hand gelukkig en ga ervan uit maandag weer lekker aan het werk te kunnen. Eerst nog een paar daagjes rustig herstellen.

Er houdt zich in de bossen van Almere Haven een individu op die vrouwelijke fietsers belaagt. Met een dochter van 15 een kwestie van oppassen geblazen! Toen ik vanmiddag mijn auto parkeerde, surveilleerde er een motoragent over het fietspad (mag dat???). Er had ook een helikopter boven het dorp gecirkeld. De schrik zit er in bij de Almeerse meisjes, zo begreep ik van mijn dochter; het is onderwerp van gesprek op school natuurlijk en één leerling was slachtoffer. De dochter houden we thuis voor de zekerheid, we wonen aan de rand van het dorp dus ze moet al gauw door “het bos”.

Zelf hang ik liever de stoere Harry uit. Ik weiger om me te laten beperken door een of andere snotaap op een scooter. Kom maar op, denk ik. Maar volgens mijn echtgenoot kan ik toch beter de beboste fietspaden mijden in mijn eentje. Waaraan hij nog toevoegde: je hoeft er de deur niet voor uit hoor, als je onzedelijk betast wilt worden.

Zo ziet hij eruit, mét sproetjes!

Gisteren weer als goede burgers naar de stembus geweest, traditiegetrouw met alle stemgerechtigden in het gezin. Sophie bleef dus alleen achter, nog drie jaar wachten voor haar. Ze valt ook altijd buiten de boot: bij de grensovergang Canada – Amerika was zij destijds tot haar grote teleurstelling ook de enige die geen vingerafdrukken hoefde te geven of op de foto moest. Ze was te jong om naar de gevangenis te gaan, vertelde de indrukwekkend geklede grenswachter.

Neef Max verjaart vandaag en wordt meteen stemgerechtigd, één dag na de verkiezingen. Voor het land hoop ik echter dat hij toch nog vier jaar moet wachten voor we weer moeten stemmen voor een nieuw kabinet. Hij heeft de troost dat hij mag gaan autorijden, ik denk dat hij dat prefereert boven het hanteren van het rode stempotlood.

In Almere is de PVV flink in aanhang gedaald. Niet zo gek als je bedenkt dat de PVV zich aan zijn verantwoordelijkheid heeft onttrokken door geen zitting te nemen in het College. In elk geval hoeven we ons als Almeerders niet meer te verantwoorden voor onze PVV-stemmende plaatsgenoten, elders is de aanhang veel groter. In Almere won de VVD, op de voet gevolgd door de PvdA. Tot mijn verbazing hebben ook nog 154 mensen in onze gemeente op de Piratenpartij gestemd. Ondertussen ben ik benieuwd naar de nieuwe coalitie en hoop van harte dat de maatregelen die genomen moeten worden ook daadwerkelijk genomen gaan worden, waarbij ik dan wel hoop dat de sector waarin ik werk nog overeind blijft!

Na weer een campingnachtje, dit keer in Sloten (Fr), weet ik het zeker. Het kamperen is niet meer wat het was, het is verworden tot een veredelde vorm van vader-en-moedertje-spelen. Vanaf onze campingstoelen slaan wij onze mede campingbewoners met interesse gade. Het betreft zo in het voorseizoen degenen die vroeg met pensioen zijn gegaan en meestal een seizoensplaats hebben verworven voor hun caravan met voortent en luifel. Vanuit dit onderkomen voeren zij fanatiek hun huishoudinkje, waarbij opvalt dat de man veel taken heeft toebedeeld gekregen: het legen van het chemisch toilet, maar ook het afwassen en het koken (op een barbecue of skottelbraai (die moét je hebben hoor)). Zo te zien doen ze het zonder morren.

Wat ook opvalt is dat ze ALLEMAAL dezelfde campingstoelen hebben met daarover een badstof hoes. We weten nog niet helemaal het nut van die badstof hoes, want zelf zitten we ook heerlijk zonder. Misschien zien ze ons wel als groentjes zonder badstof hoezen, skottelbraai en afwasteiltje.

www.lido-almere.nl

Kabelwaterskiën doe je niet achter een boot, maar aan een kabelwaterskibaan. De waterskibaan heeft 5 hoekpunten en een lengte van bijna 1000 meter. De waterski-instructeur zorgt ervoor dat skiërs een droge start kunnen maken vanaf het startplatform en als je wilt stoppen wordt de lijn afgekoppeld. Een omloopkabel met een snelheid van ongeveer 30 km/uur kan tot 10 skiërs tegelijkertijd voorttrekken. De capaciteit van de skibaan is ongeveer 30-40 personen.

Dit weekend kampeerden we samen met zus en zwager (alias Henk en Toos) in Garderen op de camping van boer Aart en boerin Maartje (www.campingdeboerenzwaluw.nl). Het kamperen bij de boer is tegenwoordig een bijzonder aangename ervaring, heerlijk rustig, schoon en modern sanitair. Niks douchemuntjes, geen bingo’s en geen drukteschoppers. Eigenlijk precies goed voor ons weekend-pensionado’s. Maar blijkbaar ook voor fulltime pensionado’s, want daaruit bestond de rest van de kampeerders. In hun badjasjes lopen ze relaxed naar de douche, lezen hun boekje voor de caravan met voortent en zijn overdag de hele dag weg op hun al dan niet met hulpmotor aangedreven fietsen. Opvallend genoeg is moeder de vrouw bij deze generatie nog steeds degene die met het koffiekannetje uit de caravan komt om het kopje van haar echtgenoot weer te vullen, die zich dat ook heerlijk laat welgevallen.

Vandaag verjaarde mijn oom M (85 jaar and still going strong), die het groots vierde in een prachtig hotel in Garderen en daarvoor de gehele familie had uitgenodigd te komen eten. Van de eens zo grote familie is verhoudingsgewijs niet veel over, maar genoeg om een gezellige middag te garanderen. Omdat we elkaar niet al te vaak zien, hebben we elkaar altijd genoeg te vertellen. Zeer op prijs gesteld dat hij de moeite heeft genomen om dit weer mogelijk te maken!

Hieronder een camper zoals die van “Henk en Toos”, werkelijk een staaltje van vernuft:

Vorig jaar hadden we opeens de serie LOST op dvd, om precies te zijn een serie van vijf seizoenen. In Amerika een groot succes, dat wisten we wel, maar om nou elke week zo’n serie te moeten volgen, daar hadden we geen zin in gehad. De dvd’s konden we kijken wanneer we wilden en bevatten geen reclame! Al gauw raakten we verslingerd aan de serie, ten koste vaak van onze broodnodige nachtrust. Ook zus en zwager T&G, die de serie meenamen naar hun vakantieadres in Roemenie, raakten in de ban van LOST. (Jullie kijken vanavond toch ook de ontknoping?)

De laatste serie werd nog op Hawaï genomen, toen wij de dvd’s alweer in het doosje hadden zitten. En gelukkig, maar 1 weekje later dan uitgezonden in Amerika, konden wij het laatste seizoen kijken op NET5. Als vanouds met het hele gezin voor de tv, compleet met lekkere hapjes. Net als vroeger thuis toen we op zaterdagavond 1vande8 keken, onder het genot van een mergpijpje… Vanavond de laatste aflevering, een hele zit, van half 11 tot half 1, maar we verheugen ons er enorm op. Hoe zit het nou met die vliegtuigramp en de raadselen waarmee de overlevenden van Oceanic Flight 815 op het onbewoonde eiland te maken kregen? We hopen niet dat het een suffig eind wordt, dat zou al die uren voor de buis met terugwerkende kracht zonde van de tijd maken. Na de ontknoping vanavond ga ik de hele serie zeker nog een keertje kijken (als ik Mexicaanse griep heb of zo).