Familie Kruijff

Grrrr, wat een absoluut drama kan dat zijn. In onze Griekse hotelkamer hadden we er eentje waarbij je net door de ingang kon, waarbij wij ons afvroegen hoe de steeds dikker wordende mens, waarvan een aantal als varkentjes aan het spit lagen te braden aan het zwembad, erin en vervolgens weer eruit geduwd zouden moeten worden door hun partner. Maar dat terzijde. In ons eigen huis zat ook een douchecabine toen wij de eigenaren werden. Lekker strak tegen het bad aan, waar bij je lijdzaam door het glas moest toekijken hoe smerig het er tussen werd…. Tien jaar hebben alle vier gezinsleden braaf dagelijks de glazen wanden met een wissertje na elke douchebeurt drooggetrokken, alle mogelijke schoonmaakmiddelen heb ik er op losgelaten, menigmaal de handen opengehaald aan de scherpe randen… kortom een ellende!

Vandaag hebben we de knoop doorgehakt: WEG dat rotding! Een smeerboel kwam tevoorschijn onder en achter alle randjes, die we met een plamuurmes te lijf moesten! De Chef TD heeft de boel “gedemonteerd” en een douchegordijn aan een stang “gemonteerd”. Terug naar de jaren zeventig! Maar voortaan kan mijn douchecabine gewoon in de wasmachine!

Na de hitte in Griekenland is het voor ons behoorlijk rillen geblazen in het herfstachtige Nederland op dit moment. Pantoffels en een dik vest aan! Toch leven we nog even in de herinnering van een heerlijke vakantie, wat we gisteravond nog benadrukten door een Griekse maaltijd te bereiden. Te beginnen met een ijskoude Ouzo (jamas!), vervolgens kip souvlaki met de meegebrachte kruiden, een Griekse salade (heel krenterig met Deense feta, maar toch) en zelfgemaakte tzatziki. En natuurlijk geprobeerd zo’n heerlijke café frappé te fabriceren: espresso, ijsklontjes en een bol vanilleijs.

Toevallig vanavond een programma bekeken over de Griekse keuken, het water liep me uit de mond. Daarbij werd beweerd dat de Kretenzer keuken de gezondste keuken is die bestaat! Logisch met al die groente en door alles te bereiden in die heerlijke olijfolie, zelfs de gebakken eieren. De buffetten in ons hotel boden dagelijks een keur aan Griekse heerlijkheden, aan mij zeer wel besteed! Helaas toch twee kilo aangevallen, ondanks al het sporten in het water (zie gisteren).

Helemaal uitgerust zijn wij gisteren door Transavia gerepatrieerd vanuit Kreta, alwaar we drie weken volop hebben genoten van alle Griekse geneugten waar we zo van houden. Heel bijzonder was wel dat we op zondagochtend 8 augustus rond zes uur ‘s-morgens een ware aardbeving beleefden! Alles in onze hotelkamer schudde heen en weer én op en neer. Inclusief wijzelf! Een heel vreemde gewaarwording, verbijsterend! Toen ik later een kamer verderop de kinderen wekte, geloofden ze er helemaal niks van. Maar Sophie zei: hee, dat is ook toevallig, ik heb van een aardbeving gedroomd! Die moet het onbewust ook hebben gevoeld. Die ochtend zochten wij verwoed naar scheuren in muren, leeggelopen zwembaden en omhoogstekend wegdek om onze belevenis aan ons nageslacht te kunnen bewijzen. Maar niets te zien hoor! De hotelmanager bevestigde gelukkig desgevraagd dat er inderdaad een aardbeving was geweest. En vandaag gecheckt op internet: 4,8 op de schaal van Richter  en 50 kilometer van Chania. Check!

Verder waren het ook erg zware dagen in Rethymnon:

voor sommigen dan ….

Oftewel Griekenland…. Morgen al zitten wij aan een glaasje Retsina in dit prachtige land, waar de heldere zee aan de oneindige stranden kabbelt. Nou, wij zijn er helemaal klaar voor na ons diner vanavond aan de havenkom bij onze plaatselijke Griek. En niet alleen de smaakpapillen zijn er klaar voor! Ik denk niet dat we iets zijn vergeten om onze vakantie zo makkelijk mogelijk te maken. Zonder mezelf op de borst te willen kloppen: ik ben erg handig in het bedenken van wat je allemaal nodig kunt hebben als je op vakantie gaat. Niets laat ik aan het toeval over. Een nagelknipper, een kurkentrekker, een waterkoker en 120 zakjes espresso, koeltasje én koelelement om de drankjes aan het zwembad op temperatuur te houden, een doosje Purol (!), zonnebrandmiddel in alle denkbare factoren, een pak kaarten én een opschrijfboekje om de klaverjas-scores bij te houden… aan alles is gedacht.

Het werk is voorlopig even gedaan… de PDA is ver weg gestopt en het Vodafone kaartje zit in een normale telefoon zodat er geen e-mail gelezen kan worden. Hopelijk zijn mijn klanten ook met vakantie en blijft het rustig. Over drie weken zijn zij weer aan de beurt. Nu eerst drie weken genieten van het mooie weer, het lekkere eten, het Griekse leven en voornamelijk ook van elkaar als gezin. Dat is onbetaalbaar!

ons hotel in Rethymnon..       

Zoals de lezer van dit blog inmiddels weet, vieren wij elk weekend vakantie met onze camper. Dit weekend waren wij in Heeg (ik had er nog nooit van gehoord) in Friesland, alwaar mijn baas al met zijn vrouw en camper resideerde. Zo hadden we een gezellig weekendje met elkaar en genoten we daarnaast van het gezellige en mooie Friesland. De baas mocht nog een paar daagjes blijven, maar voor mij was het maandag weer arbeiden geblazen. Niet erg, want nog maar een paar daagjes en dan zijn wij ook weer eens aan de beurt. De laatste keer met zijn viertjes, dus we gaan er extra van genieten!

We gaan drie lange weken op Kreta  genieten: zwembad, zee,  heerlijk eten, Retsina drinken, flaneren langs het strand met de slippers in de hand, winkeltjes afstruinen voor leuke tassen, Griekse kruiden en allerlei zaken die we ook niet nodig hebben, en noem het maar op. Alles natuurlijk in het kader van economische hulp aan onze Griekse mede-Europeanen. Dochterlief maakt zich inmiddels grote zorgen over de hoeveelheid kleren die in de koffer moet, die zij met haar broer deelt. Broer mag niet te veel meenemen, dat is zeker. Wij nemen TWEE koffers mee voor vier personen. Wat er niet in past, gaat niet mee. Punt.

Vandaag in de krant: Onder meer ArkeFly, Corendon maar met name reizigers van Transavia, dat de afgelopen dagen juist een enorme piek aan zomervakantiegangers moest verwerken, werden getroffen door de problemen in vertrekhal 3. Hoewel met de hand nog alles op alles werd gezet om zo veel mogelijk bagage aan boord te krijgen, vertrok een aantal toestellen toch zonder koffers.

Binnenkort zijn ook wij aan de beurt om als veevervoer met het goedkope Transavia naar Griekenland vervoerd te worden. Het is even doorbijten, maar een alternatief is er niet. Wij nemen ons altijd voor om ons geheel en al over te geven aan autoritaire beveiligingsmacho’s, supertrage incheckdames en drie-en-half uur opgevouwen zonder service in een stoel te moeten zitten en vijf euro voor een droog broodje te betalen of drie-en-halve euro voor een bakje oploskoffie. Daarna hebben we dan drie weken om ons weer mentaal in te stellen op de terugreis met dezelfde low-budget belevenissen.

De voetbalweken zijn weer voorbij, we krijgen geen beessies meer van onze grootgrutter, de oranje vlaggetjes kunnen weer worden opgeborgen en de KRO zendt geen Engelse detective meer uit. Jammer dat Nederland geen wereldkampioen is geworden en erg zuur voor de Dokkumer Vlaggencentrale die nu met 2500 kampioensvlaggen is blijven zitten. Je kunt ze mailen als je een goed idee hebt wat ze er mee kunnen doen: wkvlag@dvc.nl. Ik las er al een paar: jurkjes van maken, een streepje door de nul drukken, zodat er kampioen 2018 komt te staan, er dekbedden van maken, kun je lekker verder dromen, maar ze kunnen ook gebruikt worden voor het wereldkampioenschap korfbal, dat in oktober schijnt te zijn.

Ja hoor, er zijn nog mensen die niet besmet zijn met de Oranjekoorts. Wij behoren daartoe. Met stijgende verbazing zie ik volwassen (?) mannen met wapperende vlaggen aan hun auto rijden, waarbij ik probeer te bestuderen wat voor type dat nou is daarbinnen. Ik heb nog geen overeenkomsten kunnen ontdekken, behalve dan het feit dat het mannen zijn. Vreemd ook is dat in de wij-vorm wordt gesproken, waar het slechts een elftal landgenoten betreft. Eén ding heeft mij wel kunnen bekoren: de beessies van AH. Overal in ons huis komen ze uit de gekste hoekjes piepen, en af en toe doe ik er eentje cadeau aan een oranjefan die zelf niet de plaatselijke Albert Heijn frequenteert.

Toen ik onbevangen met de chef technische dienst mijn leven ging delen, is het nooit bij mij opgekomen dat het fijn is dat hij niet van voetbal houdt. Ik vond het heel normaal, bij ons thuis werd ook geen voetbal gekeken, dus wat dat betreft veranderde er gewoon niks. Van de week werden we bij een lieve buurman uitgenodigd samen met andere buren de wedstrijd te komen kijken. Tot mijn genoegen en opluchting had de chef TD de uitnodiging afgeslagen, en dat voor de kleinzoon van een van de oprichters van Ajax en met de achternaam van de beste voetballer die Nederland ook heeft gehad…..

Dit weekend reisden wij af naar Elburg, om precies te zijn naar Landgoed Old Putten. Een oase van rust en ruimte, gelegen op loopafstand van het vestingstadje temidden van groen en omzoomd door een trage beek. In één woord prachtig. De receptie wordt bevrouwd door de eigenaresse van het landgoed zelf, vanuit een metalen schaftkeet. Haar familie is eigenaar van het landgoed geworden in de 19e eeuw. Zij stamt af van de Hugenoten, en eerlijk gezegd: dat zie je ook nog een beetje.

Elburg ligt niet zo ver hiervandaan, maar toch is het nog een heel stuk rijden als je in de TomTom het adres in Putten situeert in plaats van Elburg, omdat je niet goed nadenkt. De Zuiderzeestraatweg bevindt zich volgens mij in elke Veluwse plaats die je maar kunt bedenken. Dus kon het navigatiesysteem alleen het huisnummer niet vinden, maar ach voor een landgoed zou dat zo maar kunnen, denk je dan…. Of is dat vrouwenlogica?

De beek op Old Putten.

Buiten is het momenteel 38 graden, binnen 26,6 graden. Hoewel we vandaag niet hoefden te werken, staat de camper nog rustig op de oprit te wachten tot het iets koeler gaat worden. Binnen blijven is in feite beter dan je op straat wagen. De oude moeder nog even gebeld, nee, ze ging niet de straat op hoor. Ze had zelfs beneden in het verzorgingshuis haar boterhammetjes gekocht, terwijl die daar toch gauw een dubbeltje duurder zijn dan bij de plaatselijke Vomar. Goed zo! Wij kwamen vanmiddag een Almeerse collega van haar tegen die voor de AH amechtig overeind probeerde te blijven achter haar rollator. Geen weer voor oude van dagen, maar zelf heb ik het er eerlijk gezegd ook niet zo op. Gelukkig heeft mijn Chef Technische Dienst twee jaar geleden een airco op de slaapkamer gemonteerd, waardoor ik  ‘s-nachts prinsheerlijk onder mijn dekbedje droom van frisse bossen, besneeuwde bergtoppen en koek-en-zopie-tenten. Hieronder dan ook een verkoelend plaatje voor degenen die niet zo’n Chef TD hebben: