Familie Kruijff

De nieuwe Ikea-gids, bedoel ik. Al enige tijd wordt op tv de nieuwe gids al aangekondigd en langs de A9 kun je duidelijk lezen, dat de NIEUWE CATALOGUS eraan komt! Omdat je altijd wel wat kunt gebruiken van Ikea om iets te vervangen, te veranderen of op te fleuren, kijk ik er eerlijk gezegd altijd wel naar uit. Deze keer zit ik te wachten op de leukste bureaustoel, het handigste nieuwe bureau, de Zweedste badkamermeubeltjes en  kleinere dingen zoals de ideale limonadeglazen, een vaas waar een groot boeket in past, enz. enz.

Inmiddels heb ik dan ook al een preview genomen op de website: www.ikea.com/ms/nl_NL/virtual_catalogue/online_catalogues.html . Het wordt weer een duur maandje, dat heb ik al gezien. Laatst was ik er voor drie simpele rolgordijntjes en heb ik wel een uur in de rij gestaan om af te rekenen in het filiaal Amsterdam.  Ik wip ook wel eens langs bij Ikea Groningen op een doordeweekse dag, dan ben je zo weer buiten met je kekke spulletjes.

Zowel gisteren als vandaag ben ik over wat in mijn ogen de mooiste weg van Nederland is, gereden. De dijk Enkhuizen – Lelystad. Prachtige beelden van verweerde overblijfselen van bomen vol zonnebadende aalscholvers, surrealistisch bijna! Het water aan beide kanten heeft allebei een andere kleur, heel apart. Hoewel het een ontzettend eind omrijden is, verkozen we zondag vanuit Alkmaar toch deze prachtige route. De kortste weg via de A1 is momenteel een crime door wegwerkzaamheden. Elk nadeel heeft weer zo zijn voordeel. Ook vandaag vanuit Den Helder leek het mij slimmer om via de dijk te rijden. En te genieten van het prachtige uitzicht!

Nadeel is wel dat er soms zo ontzettend veel muggenwolken zweven, dat je auto aan het eind van de route een zwart dekbed lijkt te hebben gevangen. Voor motorrijders staat er dan ook bij de friteskraam bij Enkhuizen een emmertje met sponsje en doekje klaar om de helm schoon te kunnen maken. Goede service! En daarbij hebben zo ook nog de allerlekkerste patatjes die je maar kunt krijgen.

…  tegenwoordig kijken wij om zeven uur ‘s-avonds naar het programma “over de kook”, waar vier personen zich laten afblaffen door sterrenkok Robert Kranenborg en zijn dochter Priscilla. Natuurlijk kan ik me voorstellen dat het soms wat irritant is als je zelf sterrenkok bent en je hebt vier – in jouw ogen – klunzen in je keuken staan. Maar het maar op een belachelijke manier biljven herhalen van een in dialect uitgesproken zin van een van de kandidaten …. nee, niet erg chic. Als iemand hem niet verstaat, gaat hij het niet herhalen, neeee , je moet maar beter luisteren. Wat een nare man!

Zijn dochter – serveerster – behandelt “de brigade” als een stel probleemjongeren dat eens goed toegesproken moet worden. Als er een foutje is gemaakt, moet de kok het gerecht zelf serveren en excuus gaan aanbieden aan de gast. Dat kan ze op niet mis te verstane wijze bevelen!

Om een goed beeld te krijgen, moet je gewoon eens kijken. Maandag tot en met vrijdag op RTL 5 om 19:25 uur. Een voorproefje vind je alvast op youtube: www.youtube.com/watch?v=YZAuEfU2Evk

Sinds ik een e-reader heb, lees ik boeken waar ik anders niet zo gauw aan gedacht zou hebben. Zo ben ik inmiddels aan een tweede Tess Gerritsen bezig. Omdat Nederlandse schrijfsters zoals Simone van der Vlugt of Saskia Noort mij niet kunnen bekoren, had ik Tess Gerritsen links laten liggen in de boekhandel. Maar Tess blijkt een Amerikaanse bestseller schrijfster te zijn. Ze woont in Maine en heeft een carrière als internist opgegeven om te kunnen schrijven. Gerritsens boeken zijn gepubliceerd in 31 talen. Wereldwijd zijn er meer dan 15 miljoen exemplaren verkocht. Ik ben dus niet de enige die haar boeken kan waarderen!

De verhalen zijn verrassend en origineel. Geschreven in een vlotte stijl, die gemakkelijk wegleest. Lekker dus voor op het nachtkastje! Mijn nachtrust lijdt er wel een beetje onder, want je wilt eigenlijk nog doorlezen als je ogen het al hebben opgegeven. Aanrader dus!

Tess Gerritsen

.. en dat betekent dat de pensioenpremie nog verder omhoog zal gaan, althans dat was vandaag breaking news bij het NOS Journaal. De gemiddelde levensverwachting loopt flink op, dus dat kost de fondsen meer centjes! Als deelnemer van een pensioenfonds dat je echt het vel over de neus haalt, ben ik daar helemaal niet blij mee natuurlijk. Honderden euro’s stop ik maandelijks in het fonds met de intentie “het kost wat, maar dan heb je ook wat”. Het tweede deel van die zin is nu onzeker geworden.

Ach, in werkelijkheid maak ik me er helemaal niet druk om hoor. Tegen de tijd dat ik aan de beurt ben, zul je zien dat de wereld er weer heel anders uit ziet. Dat bijvoorbeeld de jongeren eens aan het werk worden geholpen en wij oudjes toch overbodig worden. Ik geloof überhaupt niet dat een werkgever zit te wachten op werknemers van hoge leeftijd. Voorlopig werk ik maar gestaag door en betaal braaf mijn premie en ondertussen geniet ik maar gewoon vast van mijn leven. Dat lijkt me echt het beste.

wordt dit het beeld op kantoor?

of is dit het toekomstperspectief:

Ook zo dol op geitenkaas? Ik vind het heeeerlijk! In alle soorten en maten en hoe het ook bereid is, smullen! Een aantal weken geleden proefden wij de geitenkaas die je kunt kopen op de markt in Sneek, of er een engeltje over je tong fietst! Dat was ook stiekum een van de redenen om dit weekend naar Sneek af te reizen. Het is geen zachte kaas en je kunt hem ook nog in allerlei smaakvarianten krijgen. Ik zag dat het ook online is te bestellen, maar ik ga persoonlijk halen en de diverse smaken proeven! Dat wordt nog een duur weekendje volgende keer in Sneek!

Zie de website (www.kaasenworst.nl) voor de heerlijkste kaasjes, maar ook mosterds, honing, fries suikerbrood etc. Wat kan het (Friese) leven goed zijn! Op zaterdagen op de markt in Sneek!

Ons geplande weekendje Swinging Sneek (www.horecasneek.nl) viel in het water. De regen kwam ook hier in Almere, waar vandaag de triathlon ons dorp teisterde, met bakken uit de lucht.  In de jaren tachtig was de triathlon een evenement waar iedereen op af kwam, maar dat is al jaren niet meer zo. Na een aantal jaar weet je immers wel hoe het eruit ziet. Alleen heeft de organisatie dat blijkbaar nog niet door. Ik erger me intussen al jaren groen en geel aan alle wegafsluitingen, het geschreeuw van de speaker bij de terrassen aan de havenkom, met leuzen volgekladderde fietspaden (“Vooruit Daan!”, of hij dat zelf niet weet.) en alle informatiekranten die ik in de bus krijg.

Toen ik vandaag naar de kapper fietste moest ik meerdere keren onder rood-wit geblokte linten doorkruipen om verder te kunnen. Geen triathleet te zien hoor. Nog lang niet. Volgend jaar ga ik op pad met een schaar! Als we dan ook tenminste thuis moeten blijven door het weer.

Let op de enorme hoeveelheid publiek:

Raar woord ja. Het is een woord dat mijn vader gebruikte. Een bakje, in zijn geval meestal een emmer, waarin je bramen verzamelt. Vandaag zag ik twee meisjes het bos uitkomen langs het fietspad naar Almere Stad. En wat stond er op de grond? Juist, een braamtzoekertje. Ze hadden al heel wat “braamt” bij elkaar verzameld, mooie donkerblauwe grote bramen. Ik moest natuurlijk meteen denken aan de grote emmers die mijn vader altijd mee naar huis bracht.

In de duinen moet je bukken om je bramen te plukken, hier in het bos kun je ze staand plukken. Toen wij een keer in Spaarnwoude bij het grote kunstwerk liepen, zag ik daar ook (hoge) bramen groeien en natuurlijk kon ik het niet laten om ze te plukken. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan hè? merkte een vriend op die met ons mee was en die mijn vader ook wel kende van zijn braamstrooptochten op het Hoogoventerrein. Tjeetje ja. Zit in de genen!

Ja hoor, hij bestaat nog steeds in Antwerpen: de Vogeltjesmarkt; waar je weliswaar geen hondjes meer aantreft, maar nog wel konijntjes, ganzen, kippen en hanen. Alle ten dode opgeschreven, dat moge duidelijk zijn. Daarnaast een groot aantal – inderdaad – vogeltjes, bij elkaar gepakt in kleine hokjes. De dames (15) vonden het vreselijk zielig, dat begrijp je.

Gelukkig hadden ze de zenuwachtig springende baby eekhoorntjes en de angstig in het zaagsel wegkruipende baby caviaatjes gemist.

Maar naast al deze voor Nederlandse meisjes vreemd voorkomende handel kun je ook nog steeds genieten van de standwerkers die hun shows in sappig Vlaams brengen om hun vloeistof om brillen drie weken proper te houden (€ 29,95) en andere volkomen onzinnige waar aan de man te brengen. Heerlijk. En natuurlijk is Antwerpen ook multi culti, dus kwamen we vele kramen tegen met vele Marokkaanse lekkernijen, zoals kruiden, duizenden soorten olijven, geconfijte mango, abrikoos, kiwi enz. enz. Maar natuurlijk kun je er ook terecht voor een gewoon potje paardencreme (gemaakt van paardenmelk). En ook lang niet gek – als je last van muizen hebt – deze onfeilbare muizenval:

Dit weekend gingen wij op verzoek van Sophie naar Antwerpen, alwaar zich een van haar favoriete winkels bevindt (www.newlook.com). Een bijzonder weekend is het geworden. Allereerst de camping, een stadscamping waar dan ook elk uur een politiebusje over het paadje rijdt. Belachelijk goedkoop: 12,50 euro voor vier personen incl. douche, warm afwaswater én electra (www.allesoverantwerpen.nl/overnachten/campings.htm). Daar kun je nog eens een weekendje voor weg!

Vanaf de camping kun je (met de fiets) gemakkelijk het stadscentrum bereiken door gebruik te maken van de Sint Annatunnel, ook wel de voetgangerstunnel genoemd. Een pareltje! Je gaat een vierkant gebouwtje in en vervolgens kun je (met fiets!) prachtige eikenhouten roltrappen af, die je 31 meter onder de grond brengen. Vervolgens fiets je 600 meter door een betegelde tunnel en ga je weer twee van die 17 meter hoge roltrappen op. De roltrappen dateren uit 1931 en zijn een waar monument. Werkelijk prachtig!!! Wel even eng, zo met je fiets op een roltrap!!!

Zaterdag hebben we Antwerpen onveilig gemaakt, waarna het eten pas om half acht geserveerd werd, wat daardoor natuurlijk extra lekker smaakte!